یا باقرالعلوم
امان از محنت تو یابن الزهرا
شکسته حرمت تو یابن الزهرا
مزار تو چه خاموش و غریب است
«فدای غربت تو» «یابن الزهرا»

فرارسیدن ایام شهادت امام محمدباقر را تسلیت عرض میکنیم

#یابن_الحســـــن

ترســـم این چشم ، بہ دیدار تو عادت نڪند

بس ڪہ بر جلوۀ صد رنگ گنہ معتادم ...



اللّٰھـُــم ؏جِّل لِوَلیڪَ الفَرَجـْــ

شب‌ها بدون آمدنت صبح می‌شوند
برگرد ای توسل شب زنده دارها

این دستها به لطف تو ظرف گدایی‌اند
یا ایها العزیز تمام ندارها ...

کفتارها به گرد حرم زوزه میکشند
باشد زمان غرش شیران حیدری ...

🇮 🇷 تصویر دیده نشده از شهید #محسن_حججی در حرم مطهر امام رضا علیه السلام

هوا هوای شهادت ، دوباره زد به سرم
برای پر زدن اکنون دهید بال و پرم

خدا کند بنویسند نام مارا هم
فداییان زیّنب ، مدافعان حرم

آقا به خاطر دل زینب ظهور کن...

 اشعاری پيرامون اربعين حسینی از شاعر محترم عیسی ثاقب بخشایش تقدیم حضورتان

غمه علی قیزی تک کیمسه مبتلا اولماز

بلایه زینب کبری تک آشنا اولماز

سووبدی عمرونی درد و ملال و محنتده

بلادن اهل ولا مطلقا جدا اولماز

حسین بویاندی سوسوز قانه تا که دین دیریله

که درد دینه بولوب ئوزگه بیر دوا اولماز

گل نازدانه پدر

رقیه ...رقیه نجیب! ای مهتاب شب های الفت حسین! ای مظلوم ترین فریاد خسته! گلِ نازدانه پدر و انیس رنج های عمه!

رقیه... رقیه کوچک! ای یادگار تازیانه های نینوا و سیل سیلی کربلا! دست های کوچکت هنوز بوی نوازش های پدر را می داد، و نگاه های معصوم و چشمان خسته ات، نور امید را به قلب عمه می تاباند.

رقیه... رقیه صبور! بمان، که بی تو گلشن خزان دیده اهل بیت، دیگر بوی بهار را استشمام نخواهد کرد، تو نوگل بهشتی و فرشته زمینی، پس بمان که کمر خمیده عمه، مصیبتی دیگر را تاب نخواهد آورد.

غربتِ خرابه

یا رب امشب چه شبی است. در و دیوار فرو ریخته این خرابه غزل کدامین خداحافظی را می سرایند؟ زینب، این بانوی نور و نافله های نیمه شب، دستی به آسمان دارد و دستی بر سر رقیه؛ بخواب عزیز برادرم!

باز هم رقیه علیهاالسلام و گریه های شبانه، باز هم بهانه بابا و بی قراری هایش، و این بار شامیان چه خوب پاسخ بی قراریِ رقیه علیهاالسلام را می دهند و سر حسین علیه السلام را نزد او می آورند.

آن شب، هیچ کس توان جدا کردن رقیه علیهاالسلام را از سرِ بابا نداشت. تو با سرِ بابا چه گفتی؟ چشم های پدر، کدامین سرود رفتن را برایت خواند که مانند فرشته ای کوچک، از گوشه خرابه تا عرش اعلا پر کشیدی و غربتِ خرابه را برای عمه به جای نهادی.

باران نور، شدت گرفته است، «مدینه» خیره مانده است.

طنین شوقناک ملائک، آسمان را لبریز کرده است.

دهمین چراغ روشن هدایت آمده است؛ بلند و پایدار، ایستاده بر پیشانی جبروت؛

آن‏چنان استوار که زانوان عصیان دشمنان را در هم فرو ریخته است.

ندیده دیده ی گیتی به علم و دانش و تقوا

کسی را برتر و اعلم به جای حضرت باقر

ز بهر رفع حاجات و نیاز خویش گردیده

سلاطین جهان یکسر گدای حضرت باقر

زبان از وصف او لکن، قلم از مدح او عاجز

که جز حق کس نمی ‏داند بهای حضرت باقر

نزاید مادر گیتی ز بهر خدمت مردم

به جود و بخشش و لطف و سخای حضرت باقر

به ذرات جهان یکسر بود او هادی و رهبر

که جان عالمی گردد فدای حضرت باقر

برو کسب فضیلت کن چو مردان خدا ای دل

ز بحر دانش بی منتهای حضرت باقر

اگر گردد شفیع ما بنزد خالق یکتا

بهر هر دردی شفا بخشد دعای حضرت باقر

ز اندوه و غم و محنت بود آسوده و راحت

بزیر سایه و تحت لوای حضرت باقر

ای یار ستاد انتخاباتت کو؟

 
در هم همه و شلوغی این روزهایی که میگذرد،
در دعوت از اشخاص مختلف،
در احساس تکلیف کردن آقایان،
فکر کنم یادمان رفته که کسی روزهای زیادیست نیامده؛

شاید اگر با این آب و تاب دعوت از بعضی آقایان، دعوتش می کردیم تا به حال آمده بود؛

هزار امضا نمی خواست...سیصد و سیزده امضا کافی بود؛

کاش کمی منتظر بودنمان برای آمدنش،شبیه منتظر ماندن برای آمدن فلان شخص به صحنه ی انتخابات بود؛

شرمنده ایم آقاجان،اگر شما را در این هیاهوی شهر گم کرده ایم؛

...

ای چشمه نور انشعاباتت کو؟

ای خانه ات آباد،خراباتت کو؟

در شهر نشانه ای ز تبلیغت نیست

ای یار ستاد انتخاباتت کو؟

منبع:به سوی ظهور

بی گل نرگس

مناجات با امام زمان (عج)

باز آمدم به کوی حبیبم سر قرار *** اینبار هم به تیر نگاهت شدم شکار

هر طور بود دست مرا هم گرفته ای *** آقا به جان فاطمه دست از سرم مدار

دست از سرم مدار که بیچاره می شوم *** رحمی نما به بارش این چشم اشکبار

این دیده را بگیر اگر با تو بی وفاست *** چشمی دگر بده که شود آشنای یار

من عهد بسته ام که بمانم غلام تو *** نوکر کجا و درگه سلطان تاجدار

عهد مرا به خون گلویم قبول کن *** شاید شوم شهید تو ای حضرت نگار

کی با تو همسفر بشوم مشهد الرضا *** با یار، پشت پنجره فولاد صحن یار

غربت کشیده ام که شوم یاور غریب *** همدرد می شوم که شوم با تو سوگوار

با درد آمده ام که کنی همنوا مرا *** اشکی برای جد غریبت کنم نثار

با قطره های گریه شوم غرق کربلا *** تا خود کنی به کشتی عشقت مرا سوار

ای انتقام خون خدا با حضور تو *** آماده می شویم برای ظهور تو

با سلام و عرض تسلیت به مناسبت ایام شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها، دو قطعه شعر فارسی و ترکی به همه منتظران حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف تقدیم میگردد.

او گجه آسمان يثربده

اشعاری زیبا در وصف عقیله العرب حضرت زینب(س) از شاعر عزیز عیسی ثاقب بخشایش

فهم هر صاحب خرد مات از مقام زینب است

محتشم دین خدا از احتشام زینب است

حاصل پیوند بحرِین عفاف است و شرف

افتخار چارده معصوم نام زینب است

« عَمَّتی أنْتِ بِحَمْدِ للهْ » به وصف فضل او

گفته فخرالسّاجدین کو خود امام زینب است

خطبه­هایش رونوشتی از بیانات علیست

آشکار علم و فضیلت از کلام زینب است

گو که از خجلت گذارد سر به صحراها فرات

جوشش تسنیم و کوثر خود ز جام زینب است

صبر چون طفلی به دنبالش روان هر سو مدام

عشق همچون بنده­ای در التزام زینب است

ای زن شیعی که خواهی همچو زینب زیستن

بی­حجابی بی­حیایی کی مرام زینب است

مادرش از پیر نابینا گرفته روی خویش

در ره ترویج این فرهنگ گام زینب است

«کاف» و «ها» و «یا» و «عین» و «صاد» خود

مُجمَلی از شرح ایثار و قیام زینب است

« ما رأیتْ الا جمیلا» پایه­ی تسلیم اوست

در عجب سلم و رضا خود از دوام زینب است

بر دلش زد چرخ دون هفتاد و دو داغ عظیم

دید امّا شکر حق وِرد مدام زینب است

جسم صد چاک برادر را چو جان در بر گرفت

گفت یا رب این همان فرزند مام زینب است

این فدا را ای خدا از آل طاها کن قبول

عشق تو ای مونس دل التیام زینب است

دید چون رأس برادر را به روی نیزه گفت

این هلال ابرو همان بدر تمام زینب است

سر به محمل کوفت تا خون از جبین شه چکید

زین سپس گفتا که آسایش حرام زینب است

تا نفس دارم نیاسایم ز ترویج قیام

آری احیای همین خون اهتمام زینب است

قلعه­ی خیبر گشودن از یدالله نِی عجب

حیرت آور داستان فتح شام زینب است

دست بسته سر شکسته با دلی پر سوز و آه

لیک نطق آتشین برّان حسام زینب است

« ثاقبا » دعوی مکن بر خدمت درگاه او

در مقامی که ابوالفضلش غلام زینب است

میرزا عبدالحسین خان ملقب به قوام العدالة و متخلص به ((شوری)) از منشیان و سخنوران عهد ناصرالدین شاه قاجار بود .

زادگاهش شهر بخشایش از آبادی های اطراف تبریز است .وی تحصیلات خود را در تبریز و تهران انجام داد. مردی متدین بود و بیشتر اوقات خود را صرف مطالعه می کرد . خط خوب و طبعی روان داشت و به سال 1316،پیرامون 70 سالگی در تبریز در گذشت .

آن مرحوم دو پسر داشت به نامهای غلامعلی خان معین الملک و حسن خان و یک دختر به نام اختر الملوک و این دختر (اخترالملوک) ،مادر پروین اعتصامی شاعره ی گرانمایه می باشد .

دیوان شوری که شامل 9 قصیده،193 غزل، 4 مسمط، ویک ترجیع بند ،3 تضمین ،3 مثنوی،و11 رباعی و یک ساقی نامه می باشد ، که روی هم مشتمل بر 2853 بیت است، و اینک نمونه ای از غزلیات وی:

ای از غمت پریشان ،حالم چو تار مویت

                                 بگذشت عمر و در دل ،صد داغ ز آرزویت

بشکست پای ما را سنگ جفای دشمن

                                 بی خود نه پا کشیدم ای سیمبر ز کویت

باد سحر   ندانم    گم   کرده کوی ما را

                                  یا خود   چرا  نماید  از  ما  دریغ   بویت

ابتدا اولسون ((الفدن)) اصل ایماندور علی              اللری  الله  الی کانون  احساندور علی 

((با))بقاسی بی زوال وبخششی بحر وسیع             باج آلان بالدان آدی باب یتیماندور علی

((تا))تواضع تاجی باشدا توپراق اوسته اگلشن           تارک تقواده تک خورشید تاباندورعلی

((ثا))ثناسین ثبت ائدن  قرآن دا ذات کبریا                  ثانی ختم رسل  حقه  ثنا خواندور علی

                                بقیه شعر را در ادامه مطلب بخوانید.......

     اولدی ای دل گنه هنگام سرور

دولدوروب اهل ولا قلبینی شور

گنه یولدان مه شعبان یتشوب

مُرده روح بشره جان یتشوب

بَهْجَته هر دل بی تاب گلور

باب عشقی آچون ارباب گلور

ای گدالر یتشوب وقت عطا

کرم ایلر هامیا شیر خدا

فُطْرُس طبعیم آچوبدور گنه پر

ایلیور گلشن جاناندا گُذر

دوزولوب جبهه ی افکاره عَرَق

ورورام دفتر تاریخه ورق

بو روایت که چکور نظمه قلم

چوخ کتاب لاردا اولوب ثبت و رقم

چه در دل من
چه در سر تو
من از تو رسیدم، به باور تو
تو بودی و من
به گریه نشستم، برابر تو
به خاطر تو
به گریه نشستم
بگو چه کنم؟

با تو، شوری در جان
بی تو، جانی ویران
از این، زخم پنهان
می میرم!
نامت، در من باران
یادت، در دل طوفان
با تو، امشب پایان
می گیرم!

نه بی تو سکوت
نه بی تو سخن
به یاد تو بودم
به یاد تو من
ببین غم تو
رسیده به جان و
دویده به تن
ببین غم تو
رسیده به جانم
بگو چه کنم؟


       

آب حيات منست خاك سر كوى دوست

 آرزوهاي سپيد

 
امروز قصه سفر را از آغاز دوره كردم، از آغاز تا پايان فقط يك خط سرخ بود، به سرخى خون تو كه در ميان خاطراتم خطى داغ از خود به جا گذاشته است. اما توى اين خط داغ، يك دنيا صحبت عاشقانه است كه نمى توانم به زيبايى آن چه كه هست تفسير كنم كه يك كهكشان آرزوهاى سپيد در كالبد دارد. اگر تو شكافى در آن به وجود بياورى يك آسمان شكوفه خواهى ديد و بعد يك دريا احساس از آن تو خواهد بود؛ مثل يك گنج هفت كليد است كه هر كليد نام تو و ياد توست.

اى عزيز! سالهاست تو را مى شناسم؛ نمى دانم صداى لطيف تو را كى شنيدم كه اين چنين عاشق زارت شدم، مانده ام اگر تو را با چشم ببينم با عشقت چه خواهم كرد.

آن وقت كه مرگ گل و مرگ برگ اتفاق مى افتد و هيكل نازنين تمام ياس هاى عالم شاپرك وار مى فرسايند آن وقت كه بيدها بوى اشك پرنده را به خود مى گيرند مى خواهيم كه بيايى، تمام دنيا با يك كهكشان احساس به تو خواهند گفت كه بيايى تا اميدشان به ياس دچار نشود.

نگذار تا احساس هاى زشت، عشق تو را از من بربايند كه نااميدى امانم را ببرد. منتظرم تا دست تو تمام دردهايم را از جسم و روحم بزدايد. منتظر لطيف ترين حرمت الهى خواهم بود، منتظر سپيدترين دست بشر، طولانى ترين آرزو و خوشبوترين نسيم الهى.

آمدم، در زدم در را باز كردى اما چرا به اين زودى رانديم؟ چرا جسمم دست نوازشگر تو را حس نكرده؟
چرا تا به حال يك قطره در انتظارت ذوب نشدم؟ مى دانم كه ابليس وجودم با بى شرمى دلم را از آن خود كرد و برايم چيزى
نماند جز كبر و آن هم رهايم كرد، حال هيچم؛ بدون تو و بدون عشق تو. آن روز كه عشق را قسمت مى كردى نبودم، اما از راهى
دور، دستانم دراز بود؛ آسمان نمى باريد اما زمين تر بود.


از زمان اولين گريه ام تا به حال عشق تو را در من تزريق كردند؛ اما حال شك، تكه تكه عشقت را از قلبم مى ربايد. صدايت مى زنم، بشنو، فرياد مى زنم با جانم، دلم با گلويم هم آوا مى شود كه اى منجى! اى سوار سبز پوش جلگه هميشه سبز، كاش تو مى ماندى!

آن روز كه از كنارم گذشتى از خاطر نمى برم كه نسيم، بوى خوش پاكى ات را سالهاست كه برايم هديه مى آورد.

دلم مى خواهد با اشك نامه اى به پنهانى تمام رازهاى عالم بنويسم، بعد دستى گرم از جنس لطيف تو هويدايش كند كه نامه از آن من است، كه من عاشق ترينم. آه اگر مى دانستى كه چقدر به عشقى چون تو مى بالم يا صاحب الزمان

با عنایات الهی در این قسمت سعی میکنم اشعاری زیبا در  مدح ومنقبت و فضائل بی بی دو عالم حضرت صدیقه اطهر زهرای مرضیه سلام الله علیها تقدیم دوستان نمایم . از عزیزانی که از این اشعار استفاده می نمایند التماس دعا دارم . و منتظر نظرات و پیشنهادهای سازنده شما هستم . ضمنا اگر شعر یا مطلبی در این رابطه دارید . در قسمت نظرات مرقوم بفرمائید تابا نام خودتان در وبلاگ ثبت گردد .

عصمت مقدس

گرگوهری بنام تولا نداشتم   

 رهتوشه بهرروز مبادا نداشتم

روزحساب دردوغمم بی حساب بود 

 دردل اگرمحبت زهرا نداشتم

دیروزاگرکه دست مرااونمی گرفت 

 امروزمن امیدبه فردا نداشتم

گرمهراونبود دراین ظلمت حیات         

راهی بسوی عرش معلا نداشتم

هرگاه تامدینه اوپرگشوده ام             

چشم طمع به جنت اعلا نداشتم

ای عصمت مقدس حق عمری ازگناه     

 بال وپرم شکسته وپروا نداشتم

 کردی هزارمرتبه لطف وکرم به من

غافل شدم که چشم تماشا نداشتم

شرمنده ازحضورتوهستم که دررهت 

ایمان وعشق داشته تقوا نداشتم

چیزی برای عرضه براین آستان نور

درحیرتم که داشته ام یا نداشتم

                               اخلاص ومعرفت به «وفائی» بیاببخش

                               چیــزی جـزاین مـن ازتـووتمنــا نداشتم

گئتدی اول دلبر

ای قلم سوزلَرین دَه اَثریوخ

ای قلم در حرف هایت اثری نیست

 آشنا دَن مَنَه بیرخَبَر یوخ

از آشنا برای من خبری نیست

گَلدی بو جومعَه دَ گِشدی آلله

این جمعه هم آمد و گذشت ای خدا

 فاطمَه یوسیفینَّن خبر یوخ

از یوسف فاطمه(س)خبری نیست

زمین دلتنگ و مهدى بیقرار است‏
فلك شیدا، پریشان روزگار است‏
دلا، آدینه شد، دلبر نیامد
غروب انتظارم سرنیامد
همه دلها پر از آه و غم و درد
همه آلاله‏ها پژمرده و زرد

نفس‏ها خسته و در دل خموشند
فغانها بى‏صدا و پرخروشند
نه رنگى از عدالت، نى از صداقت‏
در و دیوار دارد نقش ظلمت‏
شده پرپر گل مهر و محبّت‏
همه دلها شده سرشا نفرت
شده شام یتیمان، ناله و اشك‏
برد هركس به كاخ دیگرى رشك‏
شده پژمرده غنچه در چمنزار
بگشت آواره گل در كوى گلزار

نشسته دیو بر دلهاى خفته‏
همه جا بذر نومیدى شكفته‏
زده زنگارها آئین و مذهب‏
دمى، رویى ز سرور نیست یا رب‏
به اشك چشم و مهر و ماه، سوگند
به آه و ناله دلهاى دربند
اگر نرگس ز هجرت زار زار است‏
شقایق تا قیامت دغدار است‏