آیا می توانیم با مسخره کردن دیگران را خنداند؟!

مسخره کردن و دست انداختن دیگران به نام‌های مختلف از قبیل طنز، جوک و غیره پدیده‌ای نا به هنجاری است که از نظر قرآن و شرع، رفتاری مذموم و نکوهیده شمرده شده است.

آیا ما می‌توانیم با گناه، ادخال سرور بکنیم؟

ما می‌توانیم یک لطیفه بگوییم و بدی را تمسخر بکنیم . مثلاً ما می‌توانیم تکبر را در شخصی به نمایش در بیاوریم و تکبر را به استهزاء بکشانیم ولی نمی‌توانیم آن فرد را مسخره کنیم.

نمی‌توان به کسی اجازه گناه داد

گناه غیبت، تمسخر و مردم آزاری دو تا گناه است. یکی حق‌الناس است و یکی حق الله. من نمی‌توانم اجازه گناه به کسی بدهم. نمی‌توانم به کسی اجازه بدهم که در تلویزیون ادای من را در بیاورد. چون حق الله است. من از طرف خدا نمی‌توانم به کسی مجوز گناه بدهم.

مثلاً خدا گفته دروغ در جایی جایز است که جان یک انسان در خطر است. ولی من نمی‌توانم برای هزار تومان دروغ بگویم و اسم آن‌را دروغ مصلحتی بگذارم. مثلاً فرض کنیم فرد اجازه می‌دهد که پشت سر او غیبت یا تمسخرش کنیم، حالا او از حق خودش گذشت اما پس خدا چه؟

چرا خدا جوابم را نمی‌دهد؟!

گاهی وقتی به درگاهش می‌روم و خدایم را می‌خوانم ؛ و گمان می‌کنم که جوابی نمی‌شنوم به خود میگویم پس چه شد آن اجابتی که وعده‌اش را در داده بود؟ مگر نه اینکه خودش فرمود"ادعونی استَجِب لَکُم"؟ غافل از آنکه استجابت دعا مقدمه‌ای می‌خواهد.باید خود را مرور کنم که چه کرده‌ام که اجابت نمی‌شوم؟

پاسخ سوال در کلام نورانی امام علی (ع) است آنجا که در زمزمه مناجاتش در دعای کمیل چنین می‌فرماید: «اللّهمَ اغفِر لِیَ الذُنوبَ الّتی تَحبِسُ الدُّعاء.» مهربان خدای من ؛ ببخش بر من گناهانی را که دعایم را محبوس می کندو به مرحله استجابت نمی‌رساند. با تأملی در کلام نورانی امیر المومنین (ع) ، این نکته هویدا می‌شود که یکی از اسبابی که باعث عدم استجابت دعا می‌شود ، گناه کردن و نافرمانی کردن از خداوند است .

در کشاکش این دنیا ، گاه کارهایی می‌کنی که از خودت خجالت می‌کشی . اما صد حیف از این همه مستی دنیا ، که انسان را به باتلاق گناه رهنمون می‌کند . گاه از خدا حیا می‌کنم که نمک را خوردم و نمک دان را شکستم و باز خرسندم که اگر حیایی در انسان نبود ، معلوم نبود شیطان مرا به کدام ناکجاآباد عصیان و سرکشی فرا می‌خواند و من ِ غفلت زده هم چنان اجابتش می‌کردم . و صد شکر خدای را که انسان را مزین به زینت حیا کرد تا در خلوت و محاسبه اعمال خود کمی از معبودش حیا کند که چه بزرگوارانه انسان را نعمت بسیار بخشید و انسان چگونه با این همه نعمت و موهبت، باز عصیان و سر کشی خدا می‌کند .